Rozdział 1

Świat dla nikogo się nie zatrzyma
Zdradzi Cię nie raz.
Biegnij przed siebie, kierunek trzymaj
Z wiatrem lub pod wiatr.

Anna Wyszkoni - Biegnij Przed Siebie

Hermiona przeglądała właśnie stare księgi w Bibliotece. W końcu znalazła swoją ulubioną lekturę. a mianowicie "Historię Hogwartu". Usiadła przy jednym ze stolików i zaczęła kartkować książkę, gdy nagle usłyszała znajome wołanie. 

-Hermiona,gdzie jesteś?

Tak. To był Ron. Pani Prince uciszyła go niewielkim kazaniem, a Gryfonka zaczęła cicho chichotać nad książką.  Wkrótce ujrzała rudą czuprynę przyjaciela, który wyraźnie był czymś podekscytowany. 

Panna Granger spojrzała na niego pytająco.

-Już są! BeauxBatons i Durmstrang! Są! Będzie Turniej!Chodź!

Krzyknął entuzjastycznie, a Hermiona głęboko westchnęła. Teatralnie przewróciła oczami i chwyciła książkę podnosząc się z miejsca. 

W towarzystwie Rona opuściła Bibliotekę,kierując się do Wielkiej Sali.

Na korytarzu spotkali kilku Puchonów,którzy również zmierzali w tym samym kierunku. Panna Granger rozpoznała w tej grupce Cedrik'a, którego poznała dosłownie kilka dni temu podczas Mistrzostw Quidditch'a gdzie razem spędzili czas oglądając mecz Bułgaria-Irlandia i nauczył ją składu obu drużyn.Wtedy dziękowała Merlinowi, że się nauczyła i mogła kibicować z entuzjazmem krzycząc imiona zawodników.

Chłopak również ją rozpoznał i uśmiechnął się do niej ciepło, a ona odwzajemniła uśmiech. Odwróciła wzrok i spojrzała na Rona, który również unosił kąciki ust. Jednak ona już nie odwzajemniła jego gestu. 

 

Dotarli do Wielkiej Sali. 

Hermiona zajęła miejsce przy stole Gryfonów tuż obok Ginny, a przed nimi siedział Harry, do którego przyłączył się Ron nie kryjąc podekscytowania z całej sytuacji. 

W sali panował gwar, gdy uczniowie przepychali się, by zająć  odpowiednie miejsca. 

Gdy w końcu przy kadrze nauczycieli pojawił się sam Dumbledore, zapanowała cisza, a wszyscy już siedzieli na swoich miejscach.  

Nagle rozbrzmiała również muzyka, a przez drzwi wkroczył Igor Karakov, a za nim szedł Wiktor Krum, którego Hermiona od razu poznała. Był zawodnikiem Quidditch'a z Bułgarii i jednocześnie niesamowicie przystojny. Za nim podążała reszta uczniów Durmstrangu robiąc pokazy z uczestnictwem żywiołu ognia. Wszystkie dziewczyny z Hogwartu nie mogły powstrzymać widoku od przystojnych mężczyzn, ale najczęściej wzrok ich skupiał się na Krumie, który stawiał pewne kroki z poważną miną. 

Albus powitał radośnie swojego przyjaciela ze szkoły Durmstrangu, a po chwili i nowi goście siedli w wyznaczonym miejscu.

Chwilę później przez drzwi wkroczyła wysoka kobieta, a za nią radośnie szły młode dziewczyny ubrane na niebiesko. Ich blond włosy były spięte w koki lub inne pokaźne fryzury. Przy samej kadrze zatrzymały się a wokół nich wyłoniło się stado motyli. 

-Witaj, Madame Maxine.  

Powiedział ciepło Dumbledore całując w dłoń wysoką kobietę, która zasiadła wkrótce przy kadrze nauczycielskiej. 

Zapanowała cisza, która okazała się być dłuższa niż powinna.

Hermiona odruchowo spojrzała z niepokojem na stół Puchonów i dostrzegła Cedrik'a. Jego wzrok również był skupiony na niej, więc szybko odwróciła się w inną stronę i spojrzała na przyjaciół. Przyglądali się jej badawczo, a gdy spojrzeli na punkt, w którym spoglądała Hermiona to ciepło powitali uśmiechem Diggory'ego, który odwzajemnił ten gest.
Wtedy Dyrektor Hogwartu przerwał tę ciszę.
-W tym roku odbędzie się Turniej Trójmagiczny, który reprezentować będą jeden z uczniów każdej szkoły, a zasady przybliży wam Pan Crouch.
Rzekł poważnie i gestem Dłoni wskazał na starszego mężczyznę, który wstał z kadry i ukłonił się lekko i stanął tuż obok Albusa.
-Jak już wspomniał Albus odbędzie się Turniej, ale w tym roku zaostrzyliśmy nieco zasady...Do Czary Ognia mogą się zgłosić osoby mające ukończone siedemnaście lat.
Mruknął, a wtedy na sali zapanował niesamowity gwar. Każdy narzekał i krzyczał i to głównie młodsze roczniki, które chciały  zdobyć wieczną chwałę.
Harry Potter w ogóle nie myślał o niczym innym jak Turniej.
A gdy dyrektor odsłonił Czarę Ognia każdy popadł w zachwyt. Z złotej poświaty pojawiła się ona, a na niej niebieski płomień jarzył się blaskiem.
Hermiona znów spojrzała odruchowo na Cedrik'a, a on spoglądał na czarę i intensywnie nad czymś myślał, ignorując zaczepki swoich kolegów.
Panna Granger wiedziała, że on chce się zgłosić.
A to wiązało się z niebezpieczeństwem.

CZYTASZ=KOMENTUJESZ♥

Kolejny rozdział pojawi się na bank szybciej niż ten,bo będę miała już pewnie laptopa :)